In de bossen tussen Geldrop en Mierlo lijkt de stilte vanzelfsprekend, maar dit landschap is volledig door mensenhanden gevormd. In ruim een eeuw tijd veranderde de heide in een recreatiegebied met vliegshows, een lustoord, watersport en later het iconische restaurant Lido. Het is een geschiedenis van ambitie, vermaak en vergankelijkheid.
Van heide naar bos: de grote ontginning
Tot ver in de negentiende eeuw bestond het gebied uit uitgestrekte heidevelden. De schrale zandgronden waren eeuwenlang gebruikt voor schapenbegrazing en plaggenwinning, maar raakten uitgeput. Rond 1900 besloten de gemeenten de woeste gronden te ontginnen en te beplanten met grove den voor de productie van mijnhout.Zo ontstond het bosgebied dat later Molenheide zou worden.
Een vliegveldje midden in de heide
Rond 1919 werd op Molenheide het eerste vliegveldje van de regio geopend. Het was een eenvoudige grasbaan, maar voor die tijd een attractie van formaat. Hier vonden vliegshows plaats, demonstraties van parachutisten en rondvluchten waarvoor men tegen een kleine vergoeding kon instappen.De shows trokken duizenden bezoekers uit de hele streek en gaven Molenheide een bijna festivalachtige sfeer.
Lido en nieuwe attracties
In 1922 werd restaurant Lido gebouwd bij het Galgenven. Het vormde het hart van het lustoord. Later kwamen er uitspanningen, een kabelbaan naar het eilandje in het ven, watersport in de zomer en schaatsen in de winter. De ingang lag aan de Geldropseweg, waar bezoekers op drukke dagen in drommen arriveerden.Het einde van het lustoord
De opzet bleek te ambitieus. De economische crisis van de jaren dertig zorgde voor teruglopende bezoekersaantallen en financiële problemen. Een doorstart mislukte. Het vliegveldje werd gesloten en het gebied werd opnieuw beplant met dennen in het kader van werkverschaffing en de productie van mijnhout voor de Limburgse steenkoolmijnen.Het lustoord verdween, maar het restaurant bleef bestaan.
Lido na het lustoord: een zelfstandige overlever
In 1940 werd Lido gekocht door de NV Van Doorne’s Aanhangwagenfabriek (DAF), nadat de vorige eigenaar het te koop had gezet. Tijdens de oorlog bleef het restaurant geopend en ook daarna bleef het een bekende plek voor wandelaars en dagjesmensen.De recreatie veranderde echter snel. Nieuwe vormen van vrijetijdsbesteding en de afgelegen ligging maakten het moeilijk om voldoende bezoekers te trekken. In 1961 sloot Lido definitief wegens gebrek aan klandizie.
Het gebouw raakte later in verval en verdween uit het landschap.